الان خیلی خوشحالم که بازم تونستم بیام اینجا و بنویسم ولی ایندفعه با تمام دفعات فرق میکنه اونم

خیلی خیلی زیاد ، ایندفه بعد از حرفام کاری ندارم تقدیمتون کنم ، شعری ندارم که باهاش حرفمو بگم ...

... دیگه نمیخوام شعر بگم  اخه نمیتونم احساستم رو کنترل کنم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! و این شاید برام خوب

باشه  ، خوب باشه که دیگه تابع احساس نباشم (البته، خوب فقط برا ظاهرم ) و این خیلی خوبه که

بتونم ظاهرمو حفظ کنم. (و البته شاید )

مثلا احساسم میخواد تنها باشم ، یه گوشه بشینم بی هیچ سر و صدایی  و فقط گوش باشم اونم

گاهی اوقات ، احساسم میخواد گریه کنم و خیلی چیزای دیگه که منطقم نمیزاره و درست بر عکس

احساساتم عمل میکنه یعنی میره تو جمع ، سرو صدا و شلوغ بازی در میاره، طوری که خودمم باورم

میشه اینو میخواستم و موقع ناراحتی و گریه بهم میگه تا 30 بشمار؟؟!!؟؟

 منم شروع میکنم :

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30

خوب دیگه ناراحتیام تموم میشه و بازم میشم همون سرخوش قبل که تو نظر بقیه خیلی بی غمم و

اصلآ نمیدونم غم چیه که داشته باشم یا نه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

برا همینه که میخوام دیگه شعر نگم چون نمیبفهمم احساساته یا عقل و منطق !!!!!!!!

الانم نمیدونم اینا رو که نوشتم از کجا سر چشمه میگره ولی هر جا سرچشمشه ، منطق باهاش مبارزه

نکرده پس شاید حرفای منططططططططططططططططقه،شاید...... ..... .... .....

خوب تا اینده ای که نمیدونم کیه

خداحافظ دوستان

خداحافظ کسایی که دلتون میخواست من نباشم

خداحافظ دنیای مجازی

 و خدا حافظ تمام خوبیا و بدیاااااااااااااااااااااااااااااااااا

.

فعلا

سلام

سلام به همه ی دوستای گلی که با وجود نبودنم ولی با من بودن و کلبه ی کوچیکه منو توی این

دنیای مجازی خالی نذاشتن .

 خیلی وقت بود که دلم برا شما ، اینجا و خیلی جاهای دیگه تنگ شده بود ولی چاره چی بود جز

 اینکه تحمل کنم ... ... .... ....

خیلی حرفا داشتم ولی نمیدونم چرا انگار تمام حرفام رفتن پشت اون قسمتای مارپیچ ذهنم

که نبینمشون (شاید خودشون میترسن که بیانو بگن ما هم هستیم و از بس توی ذهنم بودن

دیگه با اونجا اخت شدن و نمیخوان منو تنها بذارن شاید ... ...  کی میدونه  ؟؟ )

......... خوب حالا که موقعیت دیدارتون پیش اومده (اخه امروز یه روزه خاصه) بهتره استفاده

کنم تا بشینمو حرف بزنم مگه نهههههههههههههه !!؟؟

خوب دیگه بسه  اومدیم حرف نزنیم داستان گفتیم ::

اینم کار نه چندان جدیدم :::

من

دچار خیال های خامی که هنوز نرسیده

                                       کپک میزنند

فکر های نابی که پیش از زائیده شدن

                                       به فروش میرسند

و خودی که

          در خلا زمان

                       بی هیچ صدایی

                                 فریاد میزند :

                                            "    کمک   "

خوب حالا که بعد از این همه وقت اومدم دوست دارم نظرای سبزتون منو متحول کنه .........

باشه ؟ ؟ ؟ ؟ تنهام نذاریدااااااااااااااا ! ! ! ! راستی دعا برای بقیه و اون ته تهاش برا منم یادتون نره .

 اینم منم با دوستام و چند تا فرشته ی مهربون که داریم بر ای همه ی شما دعا

میکنیم.

حالا  دوباره اومدم تا به همتون بگم ::::::::::

عیدتون مبارک  اینم عیدی ناقابل یرای شما عزیزان

موفق باشید و پاینده

سلام

بدون مقدمه  میرم سر شعر که امیدوارم باعث رضایت باشه و شما هم با یادگاری های سبزتون من رو

خوشحال کنید.

***

مردمک ایستاده ی زمان

روی لبه ی افتادن... ... ...

به چارخانه های پیراهنت

برای گم شدن

وفراراز ساطور زبانت

که بر هم میزند فراصوت موج صدایت

و شقه شقه میکند

مرا

تورا

ونصیب من از تو

فقط

     خداست .

اول بی مقدمه اومدم سر شعر ولی حالا می خوام یکی از دوستای گلم را معرفی کنم تا شما هم با ایشون اشنا

شوید::

 خانم وحیده حسینیان مصاحبه میکنند  با شاعران فارسی زبان که این یک برنامه ی رادیویی است  و از مشهد

 پخش میشود اما برای خارج از ایران..برنامه و رادیو به زبان دری فارسی است با مجریان افغان.اما شاعران ایران،

افغانستان و تاجیکستان را معرفی میکند.تا حال بسیاری از  شاعران جوان فارسی زبان در سه کشور ایران

افغانستان و تاجیکستان معرفی شده اند. چنانچه شماره تلفن دارید به ادرس خصوصی وبلاگ ایشان (لحظه های

بارانی) قرار دهید .

سلام

با رفتنم امدم (همین).

.

.

.

یه شعر جدید دارم که  مثل کارای قبل منتظر شکوفه های گیلاس یادگاری

شما عزیزان است.

در جاده های رو به خدا

در صف های راکتی که انتظار میگیرند

می دوند

شاید زمانی

      سالی

چون ماهی

به انتهای بی کرانت برسند

                      هر چند که هنوز میدونند

اینجا ویزا نمی خواهد

پاسپورتش قلب های پاک است

مدت زمان ماندن تا ابدیت

                                 اینجا فقط

انتظار میدهند،

میدوند

و جان میبازند

شاید زمانی

     سالی

     ...